ABD'nin Ortadoğu ve Körfez Bölgesi'nden Sorumlu Komutanı David Petraeus

Bugün öğle saatlerinde internetten gazetelere bakıyordum. Her zaman yaptığım bir iştir. Bu yazıları da bu sayede yazıyorum zaten.

O haber senin bu haber benim diye bakınıp dururken ilginç bir haber başlığı ilişti gözüme:

“ABD’den İran’a açık tehdit!”

E bunda şaşıracak ne vardı ki? ABD’nin İran’ın nükleer politikası nedeniyle geliştirdiği söylem artık dikkat çekici değil. Hatta bence bu tip gelişmelerin haber değeri bile kalmadı diyebiliriz… Diye düşünüyordum ki, linke tıkladığımda haberin esas başlığını görünce fikrim değişti:

“İran’ı bombalayabiliriz!”

ABD, Ortadoğu ve Körfez Bölgesi’nden sorumlu komutanı David Petraeus ağzıyla gerçekten de ilk defa bu kadar net konuşuyor. “Baskı kuralım, tehdit edelim” filan bitmiş artık. İş “akıllı ol aklını alırım” noktasına gelmiş…

İran’ın nükleer programını durdurmak için ABD’nin acil durum planını hazırladığını belirten Petraeus, “buna nükleer tesisleri bombalamak da dahil” demiş… Yani bu yakınlarda bir ABD-İran savaşı çıkması muhtemel görünüyor. Çünkü ne Ahmedinejad’ın, ne de İran’ın nükleer programdan vazgeçmeye niyeti yok. Nitekim habere göre, İran Savunma Bakanı Ahmed Vahidi, Devrim Muhafızları Füze Komutanlığını denetlemede yaptığı konuşmada, “Füze savunma kapasitemiz, düşmanın tahmininden çok daha güçlü” demiş.

İran Savunma Bakanı Ahmed Vahidi

Yani biri “rest” diyor, öteki ise “gördüm!”

Bunların arasında bir günden bir güne de “rölans” diyeni görmedim zaten!

Ancak insan bazı noktaları düşünmeden edemiyor: Nükleer çalışmalar sadece ama sadece Batı ülkelerine has, Batı’nın tekelinde bir şey mi? Doğudan hiçbir ülke nükleer programa, nükleer tesise, son tahlilde nükleer silaha sahip olamaz mı?

“E Hindistan’ın var ya” denebilir… Hindistan daha 50 yıl öncesine kadar kimin mandası altındaydı?

Efendim?

İngiltere mi?

Şimdi bu satırlarımın üstüne beni nükleer silahlanma taraftarı biri gibi düşünmeyin. Deli misiniz! Her ülkenin en az bir nükleer silahının olduğunu düşünsenize! Al sana Kıyamet işte…

Ancak, İran’ın tehlikeli bir ülke olduğu gerçeğini cepte tutarak konuştuğumuz halde, her ülkenin, barışçı bir şekilde kullanmak şartıyla nükleer güce sahip olma hakkı vardır, olmalıdır diye düşünüyorum. Nükleer güç madem bu kadar tehlikeli, ABD de nükleer güçten vazgeçsin de görelim bakalım!

Tamam, İran ne zaman ne yapacağı belli olmayan bir ülke. Nükleer güce, son kertede nükleer silaha sahip olduğunda bunu oraya buraya sallayabilir. Hatta gün gelir bizim tepemizde bile bir nük patlayabilir. Ama ABD özellikle de bu İran’a karşı “bize var size yok” tavrını sürdürürse daha çok nefret kazanır…

Bir de şu var: ABD Irak’a da “kitle imha silahları var, nükleer silah geliştiriyorlar” diye girmişti değil mi?

Ne oldu sonra?

O kitle imha silahları bulundu mu?

Efendim? Hayır mı?

Hem ayrıca, bugüne kadar bir nükleer silahı, deneme yapma değil düpedüz savaş maksadıyla ilk kullanan ülke kim?

Pardon?

Hiroşima? Nagazaki?…

Kafamı kurcalayan bir başka nokta daha var: hani yeni Başkan Obama, barış vaatleriyle gelmişti? Hani ABD artık kendini dünyanın jandarması olarak görmeyecek, abuk sabuk sebeplerle ülkelere saldırmayacak, ocakları söndürmeyecekti?

Hani “Yes we can!” idi? Hani “Change, we can believe in!” idi?

Hani Obama, ABD’nin imajını düzeltecekti?

Eh hakkını yemeyelim, maşallah çok düzeltiyor: Obama başa gelirken “Irak’tan bir an önce çekileceklerini” söylüyordu, ancak Irak’tan çekilecek askerlerin Afganistan’a gönderileceği ortaya çıktı.

Üstelik Obama Türkiye’ye kadar gelip Afganistan için destek bile istedi. Bunu Beyaz Saray’da Başbakan’ın yüzüne karşı da tekrar etti…

Demek ki neymiş? ABD’nin politikaları başkanların değişmesiyle değişmezmiş! ABD’nin elli yıllık yüz yıllık planları, projeleri, hedefleri varmış! Woodrow Wilson’un gidip Monroe’nin gelmesiyle “kendi içine kapanan ABD” günleri çok gerilerde kalmış! Demek ki neymiş? Başkanın şu ya da bu olması fark etmezmiş, ABD aynı ABD imiş!

ABD’nin İran’a saldırması sonucu olabilecekleri ise, aşağıda eski tarihli bir yazımla dilim döndüğünce anlatmaya çalışacağım:

“JANDARMA” ÇILDIRMIŞ OLMALI!

Osmancık Haber-Nisan 2006

Osmancık Haber'de konuyla ilgili çıkan yazım...

Yıllar önce, Afrika’da unutulmuş bir ülke olan Botswana’da geçen ilginç bir film vardı. Adı da “Tanrılar Çıldırmış Olmalı” idi. Bu filmin adı nedense bizim medyamız tarafından çok sevildi ve sık sık kullanıldı. Özellikle çığrından çıkmış olaylarda… Mesela Fenerbahçe’nin 6-0’lık tarihi Galatasaray galibiyetinde bir gazetenin başlığı “Bu Fener Çıldırmış Olmalı!” idi. O gün Fenerbahçe gerçekten çığrından çıkmıştı çünkü!

Şimdi ise, yabancı medyada yer alan bir haber eğer doğru ise, dünya siyaseti çığrından çıktı!

Almanya’nın Taggespiegel ve İsrail’in Jerusalem Post gazetelerine göre ABD, yakın bir zamanda İran’ı vuracakmış! Türkiye’den de bu operasyon için üs istemiş. Kısa bir süre önce ardı ardına Ankara’ya gelen CIA ve FBI Başkanları’nın ziyaretlerinin gerçek sebebi de buymuş. Hatta önümüzdeki ay Türkiye’ye gelecek olan ABD Dışişleri Bakanı Condoleezza Rice’nin ziyaretinin sebebi de buymuş.

Bunları mişli geçmiş zamanla anlattım çünkü olay henüz bir iddiadan ibaret. Gerçi bu iki gazete yalnız değil. Yine Almanların ünlü haber dergisi Der Spiegel de bu haberi destekliyor. Hatta daha ileri giderek “ABD’nin üslere karşılık PKK’yı önerdiği” savını da ortaya atıyor. Haberler, yukarıda bahsettiğimiz gibi birer iddiadan ibaret ve çoğu kişi tarafından da “komplo teorisi” olarak kabul ediliyor

Ancak bu satırların yazarına bu durum pek de komplo teorisi gibi görünmüyor. Uzun bir süredir devam eden ABD-İran gerginliği pek de gizli bir olgu değil bilindiği gibi. Kendini “Dünyanın Jandarması” olarak gören güç, sanki kendisi çok riayet edermiş gibi, Uluslar arası Atom Enerjisi Kurumu’nun şartlarını İran’a dikte etmeye çalışıyor. Tahran ise boyun eğmek şöyle dursun, İran Cumhurbaşkanı Ahmedinecad’ın sert açıklamalarıyla adeta meydan okuyor.

Aslına bakarsanız biz bu gelişmeyi epeydir bekliyorduk. Ancak bizim beklediğimiz yön biraz farklıydı. Londra saldırılarının İran’la ilişkilendirilmesini bekliyorduk biz. Gerçi iki olgu da aynı kapıya çıkıyor. Bu satırların yazıldığı sırada Başbakanlığımız bu haberi doğrulamadı. Ancak biz hala bu konuya komplo teorisi olarak bakamıyoruz. ABD’nin Irak’a girmeden öncesinde yaşanılanları tekrar yaşıyor gibiyiz. BOP veya GOP’un içinde, hatta “Şer Ekseni”nde İran’ın da sayıldığı artık somut bir gerçek.

Peki bu durumda Türkiye ne yapabilir?

Şahsi kanaatimce Türkiye, böyle bir çılgınlıktan kesinlikle uzak durmalı. ABD Afganistan’da ve Irak’ta kolay bir zafer kazanmış gibi “görünüyor”. İşin aslı öyle değil ama o konuya girersek çıkamayız. Atlıyoruz.

ABD eğer İran’a girerse bu sefer gerçekten çıkamaz. İran ne Irak’a ne de Afganistan’a benzer çünkü. Ortadoğu’da, Türkiye ve İsrail’le birlikte, askeri açıdan en güçlü ülkelerden biri. ABD’nin böyle bir ülkeye saldırması, kendi sonunu bile getirebilir. Üstelik İran’da nükleer güç de var. Ve İran bizim sınır komşumuz. Olası bir ABD-İran savaşında ABD’nin safında yer almamız, bizi nükleer silahların bir numaralı hedefi yapar. İran’ın safında bulunmamız ise bence düşünülemez bile. Hem ABD’yi karşımıza almış oluruz, hem de laik Türkiye’ye yakışmayan bir davranış olur bu.

Anlaşılacağı gibi böyle bir ihtimalin gerçekleşmesi durumunda Türkiye’nin konumu “iki ucundan tutulmayan değnek” deyimini hatırlatmakta. Kanaatimizce Türkiye, Irak konusundaki gibi tarafsız kalmak zorunda. Ama bu olaya tamamıyla gözlerini kapatmak da ülkemizin işine gelmez. Onun için böyle bir ihtimali göz önünde tutarak adımlarımızı ona göre atmalı, “bekle gör” mantığı içinde hareket etmeliyiz. Ortadoğu’da dengeler sürekli değişmekte. Yanlış bir adım bizi dönülmeyecek bir noktaya sürükleyebilir.

Resim 1: İşte o bakan: Bojidar Dimitrov

Kuzeybatı komşumuz Bulgaristan’a son yıllarda bir haller oluyor farkındaysanız. Durup durup bize sallamayı adet haline getirdiler nedense. Eh, haksız da sayılmazlar! Son 5-10 yıldır dışarıdaki itibarımız o kadar yüksek ki (!), maşallah şamar oğlanına döndüğümüz için onlar da cesaretlendiler demek ki!

Bu nedensiz ve bence gereksiz saldırıların zirvesini ise, 2010’un ilk günlerinde görme şerefine nail olduk (!). 5 Ocak günü enteresan bir haber düştü ajanslara: Bulgaristan Hükümeti’nde Yurtdışındaki Bulgarlar ve Dini İşler Bakanı görevini yürüten Bojidar Dimitrov, 1913 yılı ve sonrasında Türkiye’den, özellikle de Trakya’dan Bulgaristan’a göç eden Bulgarların geride bıraktığı mal mülk için tazminat talep edeceklerini, bu tazminatın 20 milyar doları bulabileceğini, hatta aşabileceğini, bu tazminat konusunun, Türkiye’nin AB’ye tam üyelik sürecinde Bulgaristan açısından bir “ön şart” olduğunu açıkladı…

Ne yalan söyleyeyim, bu haberi ilk okuduğumda “Yürü be!” dedim kendi kendime. Bulgarları tebrik etmek lazım. Pek yürekli bir bakanları varmış! Boyuna posuna bakmadan koca Türkiye’ye (!) posta koyuyor maşallah! Nerden buluyorsa bu cesareti…

Yalnız enteresandır aynı Dimitrov, hemen ertesi gün sözlerinden çark edip özür dilemiş. Bulgar Dışişleri Bakanlığı da “Türkiye’nin AB üyelik sürecini desteklediklerini, Dimitrov’un görüşlerinin kendi görüşleri olduğunu ve hükümeti bağlamadığı” yolunda bir açıklama yapmış. İddiaya göre Dimitrov, Başbakan Boyko Borişov’dan da sıkı bir fırça yemiş…

Resim 2: Soğuk Savaş dönemi Buglaristanı'nın Türk düşmanı ünlü diktatörü: TODOR JIVKOV

Demek ki birileri bakana 1878-1925 yılları arasında 2 milyon, 1980’li yılların sonlarında ise 300 binden fazla Türk’ün Bulgaristan’dan zorla atıldığını, 1980’li yıllarda, yani Diktatör Todor Jivkov döneminde Bulgaristan Türklerinin türlü işkencelere maruz kaldıklarını, adlarının değiştirildiğini, (En bilindik örnek: Naum Salamanov-Naim Süleymanoğlu) mallarına mülklerine el konduğunu; iş tazminat istemeye kalırsa Bulgaristan’ın, değil Türkiye’den 20 milyar dolar almak, bütün Bulgaristan’ı satsa dahi ödeyemeyeceği bir tazminat yükünün altına gireceğini hatırlatmış da, o da mecburen tornistan etmiş!

Aslında bu çıkışın arkasında bir başka oyun da oynanıyor olabilir. Biliyorsunuz, Bulgaristan’dan göçmen olarak gelen Türk vatandaşlarının büyük çoğunluğu, çifte vatandaşlık hakkına sahip. Yani hem Türk hem de Bulgar vatandaşı bu kardeşlerimiz. Şimdi de Bulgaristan AB’ye de girdi. Acaba diyorum, Bulgar vatandaşı olan ve Schengen ülkelerinde serbest dolaşım hakkında sahip Türklerin AİHM’de dava açmalarını mı istiyor Bulgar makamları? Ve bu bahaneyle de hepsini birden Bulgar vatandaşlığından atmayı, böylece kökten kurtulmayı mı planlıyorlar?

Olmaz olmaz deme, olmaz olmaz demişler!

“Şimdi Bulgaristan AB’ye de girdi” dedim de, insan şaşırmadan edemiyor: Bu Bulgaristan, 20 yıl öncesine kadar komünist değil miydi? Çavuşesku’nun Romanya’sıyla birlikte Sovyetler’in sıkı müttefiklerinden biri değil miydi? Son tahlilde “özgür-liberal dünyanın ve dolayısıyla da NATO ve AB’nin düşmanı” değil miydi?

Maşallah bu ne süratli gelişmeymiş ki, 1950’lerden beri AB’ye üye olmaya çabalayan, 50-60 yıldır demokratik rejime ve iyi kötü liberalizme yakın bir ekonomik sisteme sahip olan Türkiye hala AB kriterlerini tutturamamışken, daha dün diktayla yönetilen, sosyalist ekonomik sisteme sahip, “özgür dünya(!)nın düşmanı” Bulgaristan, 20 yılda bu meşum kriterleri yakalayıp İngiltere, Almanya, Fransa gibi ülkelerle aynı seviyeye gelivermiş!

Ne dersiniz? 1990’da Bulgaristan’ın başına Atatürk geçti de, bizim mi haberimiz olmadı?

Eh, “Avrupa Birliği ikiyüzlü” deyince kızıyorsunuz bir de…

“Peki bu Zeydi kim?” diye sormayın artık bir zahmet! Zira sadece Irak, sadece Türkiye değil, dünya bu olayla çalkalanıyor.

Bu Zeydi, Muntasar el Zeydi…

Hani şu, ABD Başkanı Bush’a ayakkabı fırlatan adam.

Görev süresi dolan ABD Başkanı George W. Bush’a Irak’a yaptığı “veda ziyareti”ni (!) burnundan getiren Iraklı gazeteci…

Ne olmuştu?

Hatırlıyorsunuz değil mi? Irak Başbakanı Nuri el Malikî ile kürsüde el sıkışarak sırıtan Bush’a birdenbire “Al, bu da sana Iraklıların veda öpücüğü, köpek!” diye haykırarak peş peşe iki ayakkabısını birden fırlatmış, Bush ilk ayakkabıdan ani bir refleksle aşağı eğilerek kurtulmuş, ikinci ayakkabı da, Malikî’nin müdahalesine rağmen Bush’u sıyırıp arkadaki ABD bayrağını vurmuştu.

Anlamı Ne?

Bilenler bilir, bilmeyenlere de TV kanalları bol bol açıkladı zaten: Arap dünyasında birisine, bir resme v.b. ayakkabıyla vurmak, en büyük aşağılama ve hakarettir. “Sen ayağımın altındasın” veya “Sen ayağımın altındaki pislikten de değersizsin” gibi bir anlama gelir.

Avukat Ordusu Savunacak!

Eylemin faili el Zeydi, şu an ABD güçlerinin elinde gözaltında. Irak yasalarına göre “yabancı devlet başkanına hakaret”ten 7,5 yıla kadar hapis istemiyle yargılanacak. Ancak Arap hukukçular da boş durmuyor. Ürdün Barosu’ndan onlarca avukat, el Zeydi’yi savunmak için sıraya girdi. Baro Başkanı Salih Armuti, gönüllü Ürdünlü avukatların, gözaltında tutulan gazeteci Muntasar El Zeydi’yi savunacak Iraklı avukatlara destek olabileceklerini belirtti. Ürdünlü avukatların Irak mahkemelerinde yasal yetkileri bulunmuyor. Pek çok Ürdünlü avukat Irak’ın idam edilen devrik lideri Saddam Hüseyin’in de savunma ekibinde yer almıştı. Saddam Hüseyin`in avukatlarından Halil Duleymi de Muntasar el Zeydi’yi 200 avukatın ücretsiz savunmaya hazır olduğunu belirtmişti.

Dünya Onu Konuşuyor

Daha düne kadar sıradan bir televizyon muhabiri olan Muntasar el Zeydî, artık tüm dünya kamuoyunun gündeminde. Hatta işi alaya vurup flash animasyonlar sayesinde “Bush’a ayakkabı fırlatma” veya “Bush olup ayakkabılardan sıyırma” temalı oyunlar bile dolaşır oldu internet alemlerinde. Hem yaptığı eylemle, hem de gözaltına alınışı sırasında gördüğü muameleyle el Zeydi’yi bütün dünya konuşuyor şu aralar. Zira muhabirin kargatulumba gözaltına alınışını hepimiz gördük. Bu sırada kolunun ve birkaç kaburgasının kırıldığı söyleniyor. Keza Zeydi’nin kardeşi Uday el Zeydi (ki saddamın kaçık-küçük oğlu Uday Hüseyin el Tikriti ile adaş olması da ilginç bir tesadüf) geçtiğimiz günlerde görüştüğü ağabeysinde “işkence izleri” gördüğünü açıklamıştı. Öte yandan da muhabire dört bir yandan destek mesajları yağıyor. Irak’ta milli kahraman ilan edilen gazetecinin serbest bırakılması için binlerce insanın katılımıyla gösteriler düzenleniyor. En çok kullanılan slogan da çok manidar: “Bush, Bush, dinle bizi / Kafanda iki ayakkabı izi!”

İş öyle bir boyuta vardı ki, bazı dünya liderleri bile görüş beyan ediyorlar.

İşte onlardan birkaçı:

“Bu olay, bir toplumun, Arap-Müslüman dünyasının ABD yönetimine karşı hissidir. Bu toplumun tümünde bir kaygı var ve kendini bu şekilde gösterdi. Yakışık alan bir eylem değil, ama Müslüman dünyasının öfkesini ve hislerini yansıtıyor.” Miguel Angel Moratinos (İspanya Dışişleri Bakanı)

“Kimseye ayakkabı atılsın demiyorum, ama bu çok cesurca bir hareket. Ayakkabıların Bush’u vurmamasına sevindim.” Hugo Chavez (Venezuella Devlet Başkanı)

Türkiye’deki Yankıları

Bu ayakkabı olayı, Türkiye’de de geniş yankı buldu malumunuz. İlk tepkiler de Zeydi’ye destek yönünde hatta. Öyle ki, muhalefet partilerini bir kenara bırakın, iktidar partisine mensup milletvekilleri bile Zeydi’ye sahip çıkıyorlar.

Şöyle ki:

“Protesto güzel ve manidar. Aslında protestonun çok anlamlı bir şekli bence. Mutlaka şiddet kullanmak gerekmiyor. Şiddet kullansa lanetlenirdi ama bu şekildeki bir protesto dünyanın gündemine oturdu.” (Dengir Mir Mehmet Fırat – AKP Adana Milletvekili)

“Az bile yaptı. Değil pabuç elimde olsa taş atarım. Orada milyonlarca insanı ezmiş, yok etmiş, milyonlarca insanı anasız babasız bırakmış bir katilin ayakkabıdan daha çok kafasına yiyeceği bir taşa hatta bir mermiye ihtiyacı vardı ama bunu yapamamışlar maalesef.” (İbrahim Hasgür – AKP İzmir Milletvekili)

“Protestoyu gerçekleştiren gazeteciyi saygıyla karşılıyorum. Bu kadar insan öldü. Hesabını verecekler.” (Şahin Mengü – CHP Manisa Milletvekili)

“Aslında bu, geç bile kalmış bir protesto. Bush bunu çoktan hak etmişti. Bush, dünyada son derece olumsuz gelişmelerin müsebbibidir. Ama umarım bundan sonraki siyasiler, dünyanın kaderiyle oynamaya yeltenen siyasiler bundan ders çıkarır.” (Tekin Bingöl – CHP Ankara Milletvekili)

“Yerinde bir protesto. Belki bir basın mensubu olarak onu yapmaması gerekirdi ama insanların yaşadığı dünyayı anlamak ancak o şartlarda mümkün. Bence doğru bir protesto.” (Alim Işık – MHP Kütahya Milletvekili)

“Bu, olağanüstü bir olay. Sembolik bir olay ama olağanüstü anlam içeren bir olay. Benim sonuna kadar yürekten destek verdiğim bir protesto türü. Geç kalınmış da olsa Irak halkının ezilmişliğini, isyanını, duygularını dile getiren bir tavır olarak görüyorum. Olumlu yönde değerlendiriyorum.” (Atilla Kart – CHP Konya Milletvekili)

“Sevsek de sevmesek de bir ülkenin devlet başkanının olduğu bir yerde bence uluslararası ilişkilerde biraz daha dikkatli olmak lazım. Buna karşın olayı irdelerken Irak halkının yıllardır çektiği sıkıntıyı unutmamak gerek.” (Ramazan Başak – AKP Şanlıurfa Milletvekili)

“Demokratik bir protesto. Hala Amerikan işgalinin sancısını yaşıyor Irak halkı. Kendi geleceğini belirleme konusunda büyük mağduriyetler yaşadı. Son derece demokratik bir protesto ama Bush`un bunu pişkinliğe vermesi nasıl bir insan manzarası ile karşı karşıya olduğumuzu gösteriyor. Bir kez daha gazeteci arkadaşımızı kutluyorum.” (Ufuk Uras – ÖDP Genel Başkanı)

“Türk Malı” Sululuğu

Bu arada bu ortam sürerken, el Zeydi’nin Bush’a fırlattığı ayakkabıların Türk malı olduğu iddiası da atıldı ortaya bilindiği gibi. Ayakkabıların, İstanbul Altınşehir`de 1991 yılından bu yana faaliyet gösteren bir Türk firmasının 2002 yılından bu yana üretmiş olduğu tescilli bir marka olduğu iddia edildi. Baydan Ayakkabıcılık Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi Yönetim Kurulu Başkanı Ramazan Baydan, ayakkabıları yaklaşık 10 yıldır ürettiklerini, son 5 yıldan bu yana da tek model olmak üzere Ortadoğu`ya ihraç ettiklerini söyledi. Baydan sadece Irak`a yılda 15 bin çift söz konusu modelde ayakkabı ithal ettiklerini belirtti. Ayakkabının 4 renk olarak üretildiğini ABD Başkanına atılan ayakkabının da kahverengi olduğunu söyleyen Baydan aykkabının kaba görünse de çiftinin ağırlığının 600 gram olduğunu ve 27 dolar karşılığında ithal edildiğini belirtti. Olay anında çekilen fotoğraf ve görüntüleri inceleyen firma yetkilileri, eylemi gerçekleştiren Iraklı gazeteci Muntasar el Zeydi’nin ayakkabılarının kendi ürünleri olduğunu açıkladı ve bu konuda bir kuşkularının bulunmadığını belirtti.

Öte yandan olay, Gaziantepli ayakkabıcıları da ayağa kaldırdı. Görüntüleri dikkatle inceleyen firma sahiplerinin hemen hepsi, ayakkabının Gaziantep işi olduğunu, hatta kimileri, büyük ihtimalle kendi fabrikalarında ve atölyelerinde üretildiğini ileri sürdü.

Şimdi bu sululuk değil de nedir? Bu ayakkabılar Türk malı olsa ne olur, olmasa ne olur? “Nalıncı keseri”ni elimizden bırakalım lütfen! Türk malı olması, ne eyleme fazladan bir değer katar, ne de Türk insanını eylemin paydaşı yapar!

Türk insanı yıllardır, radikal örgütlerin dışında, dünyayı babasının çiftliği sayan ABD’ye ve onun başkanına buna benzer onurlu bir eylem koyabilmiş mi? Eylemi bırakın, şöyle adamakıllı bir tepki gösterebilmiş mi?

Kısacası Türk insanı, bir Arap muhabir kadar olabilmiş mi yıllardır? Tepemizde İncirlik ve Pirinçlik’ten kalkan ABD uçakları dolaşırken, Bush’un kafasını teğet geçen ayakkabıyı Türk malı diyerek sahiplenmek ve mevzuyu nalıncı keseri gibi kendine yontmak, maalesef Türk insanına bir şey kazandırmıyor!

Türk Gazeteciler: Eziksiniz!

Tüm bunların yanında, son derece düşündürücü ve ibretlik sayılabilecek bir olayı da gözlemledik. Tüm dünya, hatta ABD’nin Türkiye’deki “sahibinin sesi” olarak nitelendirdiğim AKP’den birçok milletvekili bile eyleme destek verirken, Türkiye’deki birçok gazeteci örgütü, eylemin gazeteciliğin evrensel ilkeleriyle bağdaşmadığını belirterek Zeydi’ye karşı çıktı!

Buyurun, buradan yakın:

“Gazeteciler bu tür bir toplantıda konuşulanları dinlemek ve kamuoyuna aktarmakla görevlidir. Gazetecilerin o toplantı süresince veya gazeteci sıfatını taşıdığı sürece, kişisel duygularını veya tepkilerini dile getirme hakkı yoktur. Ama ne yazık ki “militan gazetecilik” tanımı kapsamında, dünyanın çeşitli yerlerinde gazeteciler, kişisel yaklaşımlarını gündeme getirme veya uygulama yanlışlığına düşüyorlar. Irak’taki olay da bunun son örneği. Gazetecilik açısından anlaşılır bir yaklaşım değil. Anlaşılıyor ki oraya gazeteci sıfatını kullanarak girmiş. Güvenlik aramalarında yanında bir başka şey geçirememiş bir protestocu. Oraya protesto için girmiş. Görevli olarak orada bulunan bir gazetecinin böyle bir yaklaşım sergilemesi akıl alacak bir şey değil.” (Orhan Erinç – Türkiye Gazeteciler Cemiyeti Başkanı)

“Gazetecilik, tarafsızlığın, yansızlığın, dürüstlüğün simgesi olması gereken bir meslektir. Herhangi bir liderin, bu Amerikan Başkanı da olsa fikirlerine katılmamaya saygı gösteririm. Ancak, bunun yolu ayakkabılar değil, kalemler, kameralar ve düşünceler olmalıdır.” (Nazmi Bilgin – Türkiye Gazeteciler Federasyonu Başkanı)

Bu görüşler arasında iki tanesi var ki, bunları diğerlerinden ayırmak lazım. Bir tanesi eyleme az çok hak verirken, bir diğeri ise “Sonuna kadar arkasındayız” mesajı veriyor:

“Bu kadar üst düzey bir basın toplantısında, bir gazetecinin sözle dahi olsa kişisel yaklaşımlarla belli ölçülerin dışına çıkmasının etik dışıdır. Ama ABD Başkanının uluslararası ilişkiler ve teamüllere aykırı davranışı ne olacak?” (Prof. Dr. Korkmaz Alemdar – Gazi Üniversitesi İletişim Fakültesi Dekanı)

“Meslektaşımızın ABD Devlet Başkanına ayakkabı fırlatarak, demokratik bir tepki göstermiştir. Gazetecik mesleği açısından değerlendirdiğimizde, gazetecilik meslek ilkeleri arasında yer almayan bir fiil gerçekleştirmiştir. Ancak Amerikan ve İngiliz ordularını getirip Irak`ı işgal edip, Irak halkına yıllardır ağır işkence edip, zulüm yaparak yaklaşık 1,5 milyon insanın ölmesine, yüz binlercesinin hapishanede işkence görmesine, ABD askerinin tabutlarının Amerika`ya dönmesine sebep olan, uyguladığı yanlış politikalarla insanlık alemine utanç verici bir damga vuran Amerikan Devlet Başkanı Bush`a, gazeteci meslektaşımızın ayakkabı fırlatmasını GAP Gazeteciler Birliği olarak bunu demokratik tepki olarak nitelendiriyoruz. Her yıl verdiğimiz en başarılı organizasyonunda yılın gazetecisi olarak ilan ediyoruz Dünyadaki zalimlere onların da atacakları ayakkabıları olduğunu göstermiştir. Meslektaşımızın bu demokratik tepkisine biz de katılıyor ve ayakkabıyı Bush`a fırlatıyoruz. (Masasındaki üç adet ayakkabıyı Bush’un duvardaki resmine fırlatıyor.) Gazeteci arkadaşımızın attığı ayakkabıyı yanlış olarak yorumlayan meslektaşlarımızı da kınıyoruz” (Zeynel Abidin Kaymaz – GAP Gazeteciler Birliği Genel Başkanı)

Aslına bakarsanız, kişisel görüşümce en güzel ve en isabetli değerlendirmeyi, bir dönem Güneş gazetesinde de çalışan, sayın ve sevgili hocam Prof. Dr. Nurdoğan Rigel yapmış. Nurdoğan Hoca, İstanbul Üniversitesi Gazetecilik Yüksek Lisans Programı’nda verdiği “Çağdaş İletişim Ortamları” dersinde arkadaşlarımıza konu hakkında şöyle bir değerlendirme yapmış:

“Bir gazeteci, gazeteci olmaktan önce her zaman, tâbiyetinde bulunduğu ülkenin vatandaşıdır. Mesela ben, gazeteci olmaktan önce Türk’üm! El Zeydi de gazeteci olmaktan önce Iraklı’dır! Evet, yaptığı eylem gazeteciliğin evrensel etik ilkeleriyle bağdaşmıyor, ancak Irak’ın ABD tarafından işgal edildiği günden bu yana orada çekilen acılar, bu eylemi son derece meşru kılıyor. Ayrıca Bush’un “veda ziyareti” adı altında yaptığı ziyareti de irdelemek gerek. Ne işin var senin Irak’ta? Elli tane eyaletin var, veda ziyareti yapacaksan oralara gitsene!”

Ne dersiniz? Sizce bu eyleme karşı çıkan “Türk” gazeteciler, Türk değil mi yoksa?

Tabii ki burada tutup bir etnik köken muhabbeti açacak değilim. Ancak şahsen ben, Türk gazeteci örgütlerinin bu tepkisini “klasikleşmiş bir eziklik” olarak görüyorum.

Gazeteci, görevi gereği, olayları ve gelişmeleri tarafsız olarak kamuya duyurmakla yükümlüdür, evet! Ancak bir gazeteci, robot da değildir! Bir gazeteci, her şeyden önce insan, sonra da bir vatandaş olarak, ülkesi ve milleti aleyhine yaşanan her gelişme karşısında, imkanları neyi elveriyorsa onunla tepkisini verir! Bu ezik anlayışa göre eğer el Zeydi’nin yaptığı “kabul edilemez”se, Hasan Tahsin’in yaptığı da kabul edilemezdir! Çünkü Hasan Tahsin de bir gazetecidir, ve o an, “tabancasını değil kalemini kullanması gerekir” bu görüşe göre!

Halbuki İzmir Konak meydanına gidenler, Hasan Tahsin’in kocaman bir heykeliyle karşı karşıya gelirler!

Demek ki neymiş?

Gazeteci de insanmış. Gazetecinin de yüreği vatan sevgisiyle dolup taşabilirmiş. Ve gazeteci de, tıpkı bir militan gibi, bir gerilla gibi davranabilirmiş zaman zaman, öyle değil mi?

TGC Başkanı Orhan Erinç, gazetecilik mesleğini tanımlarken, özellikle “tarafsızlık” vurgusu yapıyor.

Laf!

Madem gazetecinin tarafsızlığına bu kadar önem veriyordu Sayın Erinç, günümüzün iktidar borazanı, muhalefet kuyrukçusu gazetelerine, gazetecilerine neden ses çıkarmıyor acaba? 1922’de İzmit’te halk tarafından linç edilen, Türk basın tarihinin en pespaye, en kaypak temsilcilerinden Ali Kemal’i “meslek şehidi” ilan etmeyi biliyor da, Ali Kemal’in, adının “Artin Kemal”e çıkmasını sağlayan yazılarına niye değinmiyor?

Madem gazeteciliğin en önemli ilkesi “tarafsızlık” idi, neden hala “mütareke basını” diye bir deyim var Türkçe’de?

Ben bu düşünceyi biraz da “Kedi uzanamadığı ciğere mundar dermiş” sözünün açtığı pencereden görüyorum. Allah muhafaza, aynı şey bizim başımıza gelse, bir düşman işgaline uğrasak, el Zeydi’nin yaptığı eylemi bizim gazetecilerden yapabilecek çok az kişi görüyorum ben şu an.

Yani, Bab-ı Âli’den ikinci bir Hasan Tahsin’in çıkması, bence zor!

Kim fırlatacak o ayakkabıyı? Kim sıkacak o kurşunu, söyler misiniz?

Daha 20-30 yıl önce “ak” dediğine bugün “kara” diyen, ‘basın özgürlüğü’nden dem vurup iktidar muhalifi gazetecileri sindiren, basın sendikasının canına okuyan, ‘genel ağam giden paşam’ misali her gelen iktidara yamanan, eleştiriyi, tepkiyi görünce yine “basın özgürlüğü”ne sığınan tipler mi?

Hiç sanmıyorum!

Hulasa

Özetle, tüm Türk halkı olarak, hatta Batı’nın zulmü altında inleyen tüm Doğulu ve tüm ezilmiş uluslar olarak, Iraklı gazeteci Muntasar el Zeydi’ye bir teşekkür borçluyuz.

Teşekkürler Muntasar el Zeydi.

Milyarlarca insanın hislerine tercüman olduğun, yapmak istediğini tereddüt bile etmeden, başına geleceği adın gibi bilerey yaptığın için,

Yüreklerimizi az da olsa soğuttuğun, içimizin yağlarını erittiğin için,

Özellikle Türk basın camiası için de bir turnusol kağıdı görevi gördüğün için,

Sonsuz teşekkürler…

Şükran yâ Zeydi…

شوكران يا زائطئ